Այս հիմնարար աշխատությունը հայ իրականության մեջ առաջին անգամ ներկայացնում է ժամանակակից կառավարման աշխարհաժողովային մոդելի դրույթները՝ որպես հայոց ազգի ինքնակառավարման սոցիալ-բնական և ազգակեցական համակարգ։ Հեղինակը ճարտարապետում է մի ուրույն հայեցակարգ, որտեղ աշխարհաժողովը ոչ թե անցյալի պարզունակ մեխանիկական կրկնություն է, այլ ապագայագիտական կանխատեսմամբ ապագայի կերտում ներկայում՝ անցյալի պատմական ժառանգականության արդիականացման և ժամանակակից թվային-համացանցային տեխնոլոգիաների կիրառման միջոցով։ Աշխատությունն առաջարկում է կայուն ալգորիթմ և մատրիցա, որոնք ծավալվում են երեք փոխկապակցված մակարդակներում՝ ներպետական (ճգնաժամի հաղթահարում), համազգային (աշխարհասփյուռ հայության ցանցային ինքնակառավարում՝ Հայոց Մեծ Աշխարհաժողով) և համամոլորակային (որպես համամարդկային կյանքը վերաֆորմատավորելու և ՄԱԿ-ին ու Նոր Աշխարհակարգի տոտալ ստրկությանը հակադրվող հայկական քաղաքակրթական բանաձև)։ Մանիֆեստը խորքային ախտորոշման է ենթարկում ներկա իրականության քաղաքական (բազմակուսակցական սնանկություն և քաոս), տնտեսական (վաշխառուական բանկային համակարգ, օլիգարխիա, 10 միլիարդի հասնող արտաքին պարտք), սոցիալական (հանրային պառակտում, նիհիլիզմ, ձեռքբերովի անզորության համախտանիշ) և հոգևոր-քաղաքակրթական (տրանսհումանիզմ, «Մեծ Զերոյացման» գլոբալ նախագծեր) աղետալի հիմնախնդիրները։ Որպես այլընտրանք՝ աշխատությունը սահմանում է սեփականության, տնտեսվարման և կառավարման եռամիասնական կենսագործուն ամբողջությունը, որտեղ տնտեսական հիմքը խարսխվում է մասնավոր կամ հանրային սեփականությունը մերժող հայրենատիրական սեփականության և հիմնադրամային տնտեսվարման մոդելի վրա՝ սկսած լոկալ համայնքային հիմնադրամներից մինչև «ՀԱՅՔ ՄԱՅՐ ՀԻՄՆԱԴՐԱՄԸ»։ Սոցիալական արդարության այս նյութական բազան ուղղակիորեն սպասարկում է անվտանգության նոր բաղադրիչը՝ Աշխարհազորը (Կանոնավոր, Պրոֆեսիոնալ և Քաղաքացիական-աշխարհազորային եռամիասնությամբ)։ Աշխատության էվոլյուցիոն առանցքը ցույց է տալիս աշխարհաժողովի աստիճանական դրսևորումն ու կերպափոխումը՝ հարթակից, միջոցից ու գործընթացից դեպի կառույց, մոդել և վերջնական համակարգ։ Կառուցվածքային այս շղթան անցնում է հստակ փուլերով՝ հարթակ-նախաձեռնությունից, կազմակերպչական համագործակցությունից և հակաճգնաժամային ստվերային կառավարությունից դեպի պետական բարձրագույն ինստիտուցիոնալ համակարգ, ինչը նպատակաուղղված է հաստատելու Արարչակենտրոն քաղաքակրթության և Ոգենորոգչության դարաշրջանը՝ կերտելով Ապագայի Մարդուն և ՀԱՅՔ Արդարապետությունը։